De wortels van Chris

Bij een trektocht met 400 schapen kom je allerlei mensen tegen: wandelaars, wielrenners, fans en ja hoor, ook bekenden. Loop je nietsvermoedend voor je kudde uit, hoor je ineens iemand roepen.

‘Wie is Chris?’, hoorden we. De herder aarzelde niet om zich kenbaar te maken. Een bekend gezicht. Wel even diep in het geheugen graven. We gaan zo’n 34 jaar terug.

Toen was Chris eens in een café waar hij een bijzondere hond zag. Het leek een soort bouvier maar dan met flaporen – apart in een tijd dat couperen nog de normaalste zaak van de wereld was. Het was een prachtbeest en Chris twijfelde geen moment om de baas aan te spreken.

‘Wat is dat voor een bouv?’, vroeg hij.

‘Dat is geen bouv, maar een Nederlandse schapendoes’.

Hij was meteen verkocht – figuurlijk dan. Een prachthond van Nederlandse bodem. Chris wilde ook zo’n beauty en kwam in contact met de kennelclub. Zo’n ontmoeting lijkt niet veelzeggend, maar leidde er uiteindelijk wel toe dat Chris vandaag de dag schaapherder is. Van het een kwam het ander, Chris rolde in het wereldje en is helemaal verslingerd geraakt aan het ambacht dat hij nu met zoveel passie uitoefent.

Deze protestmars moet mede voorkomen dat de herders van Schapen Op Drift straks hun vak niet meer uit kunnen oefenen. Om dan zo onverwachts herinnerd te worden aan je roots als schaapherder, is gewoonweg prachtig.

Nienke, Bedankt!

De tweede etappe

Zaterdag 26 mei hadden we weer een prachtige tocht van Niersen dwars door het kroondomein naar de paleistuin, daar een koffiestop en de verslaggever van rtv Gelderland voegde zich daar bij ons. Nu wat minder pers dus, maar we hebben vrijdag zoveel media-aandacht gekregen dat alle mensen langs de route wisten wie en wat er langs kwam. Vele mensen wachtten ons op, sommigen applaudisseerden zelfs en iedereen was vol lof over onze activiteit. Dat geeft de schaapherder moed en dat is wat de tocht in elk geval de moeite waard maakt: het gegeven dat veel mensen je zien gaan en staan en oog hebben voor de waardes die je uitdraagt.

Michiel Wijnbergh stuurde ons deze prachtige foto

 Er was ook een dieptepuntje met hoog educatieve waarde om het zo maar eens uit te drukken. Een vreemde hond dook in de kudde. Nog even daarvoor had ik een mevrouw die samen met hond en kinderen ons op zat te wachten, gevraagd of ze haar hond (een herderachtige) die ze aangelijnd had, zo kort mogelijk bij zich wilde houden. Veel mensen realiseren zich niet dat hun lieve krullenbol zich ineens tot wolf kan ontpoppen als ze schapen (of wild) te zien krijgen. Ergens in dat lieve koppetje gaat er dan een knopje om en de oerdrift komt naar buiten.

Letterlijk zie je dan zo een hele lieve (huis)hond een verandering ondergaan die je niet voor mogelijk had gehouden en het kwaad geschiedt. Onze honden (de Altdeutscher Hüttehund ) bezitten die drift ook nog in hoge mate, maar wij kanaliseren die drift in het gebruik als hoedende hond.

We waren ongeveer een kilometer verder toen ineens vanuit het niets vanachter onze achterste auto een hond die oerdrift kwijt wilde en op onze schapen dook. Sjon, de chauffeur, zag hem komen en riep nog naar voren, maar door al het geblaat konden de voorste herders het niet horen verstaan, en daar was hij de “wolf”. Gelukkig konden we deze indringer met een van onze honden verjagen, maar je hebt er wel even wat zenuwachtige schapen van.

Het mooiste moment van de dag was de aankomst in Hoog-Soeren. Aan het begin van het dorp werden we bij het hotel, dat zijn dorpsnaam eer aandoet, uitgenodigd wat te drinken en de schapen konden wel even op hun grasterras staan. Aldus geschiedde en we konden die gelegenheid mooie gebruiken om veel geïnteresseerde mensen een en ander van ons doel en ons werk vertellen.

Uiteindelijk gingen we door en moesten nog een hek door met aan elke kant een wildraster. En daar ging het een beetje mis. Achteraf realiseerden we ons dat op die plek de overgang van licht naar donker de oorzaak was dat de schapen niet direct door wilden lopen. Helaas vond één schaap met lam het nodig om het fietspadraster te nemen, waardoor beiden bleven vastzitten in het raster. Beide kwamen er goed af, het lam kon zo doorlopen. De ooi had één van haar voorpoten beschadigd en staat daarom nu weer lekker thuis om haar de komende dagen te ontzien.

Zo zie je maar weer, denk je dat je alles goed hebt geregeld, dan gooit een dier roet in het eten. Over eten gesproken, we kregen nog een overheerlijke pannenkoek nagebracht door onze eerder genoemde gastvrije hotelier.

Pannenkoeken bij onze pleisterplaats in Hoog-Soeren

De tocht eindigde vandaag op de Asselse heide vlak bij de paters waarvan ik hoop dat ze lekker geslapen hebben op het geluid van blatende en belluidende schapen. Misschien waanden ze zich wel even in Zwitserdromeland.

  

De eerste etappe zit erop

Foto: Rob Voss

Vroeg in de ochtend luidde het startschot voor de trektocht Schapen Op Drift. Na een lang voorbereiding konden de herders, schapen en honden eindelijk op pad. Dat ging niet zonder slag of stoot. Twee schapen bleken kreupel en moesten eerst van de kudde gescheiden worden. Het behendige hoedwerk van de drie herders was te zien op de livestream van Omroep Gelderland.

Dat was niet de enige hindernis die genomen moest worden. Er lag ook een wildrooster op de route. Inderdaad, schapen kunnen niet over wildroosters lopen. De kudde moest daarom schaap voor schaap door het voetgangerspoortje. Gelukkig hebben de herders dit vaker kunnen oefenen en leverde dit obstakel geen problemen op. Ook dit was thuis vanuit de luie stoel te volgen.

Screenshot uit livestream: de kudde gaat langs het wildrooster

Vandaag liep er veel media mee onderweg. De herders zijn al die aandacht niet gewend en waren benieuwd hoe het zou verlopen. Philip Vaartjes doet verslag:

"Zijn wij ook mediageniek, zo vroegen we ons af, toen we starten met de plannen om een tocht te organiseren die ons schaapherders in een positief daglicht zou moeten zetten. De schapen in elk geval wel, die gedragen zich altijd wel naturel. Het lijkt er op dat het zelfs ook voor ons geldt als je vandaag keek naar de hoeveelheid media-aandacht die aan ons besteed werd. Verschillende mensen hadden het ervoor over om vanmorgen vroeg bij de Berghoeve in Epe de start mee te maken van wat voor ons de tocht der tochten zal moeten worden. De tocht die duidelijk zal moeten maken wat voor een prachtig beroep we eigenlijk hebben, een ambacht dat tot uitsterven gedoemd lijkt te zijn evenals er al zo vele ambachten niet meer zijn, omdat….. ja omdat, vult u het allemaal maar in. Het is een opsomming van niet altijd positieve feiten, terwijl we zo verschrikkelijk graag ons mooie beroep die positieve klank zouden willen meegeven, waardoor ook anderen in zouden willen stappen.  Veelzijdig met dieren en mensen omgaan heeft een positieve grondhouding in zich en daar zouden we mee verder willen gaan als….ja als bepaalde mensen bereid zouden willen zijn niet alleen naar de problematiek te kijken maar er ook naar te handelen. Daarom is het zo verschrikkelijk positief dat de media er vandaag letterlijk bovenop zat en sprong en daar zijn we al die mensen zeer dankbaar voor. We hadden een prachtige tocht naar Niersen door een geweldig mooi stukje kroondomein en alle tijd om die media te bedienen. Morgen door Apeldoorn naar Assel."

Morgen lopen we inderdaad verder. De tweede etappe is een paar kilometer langer dan de eerste. We vertrekken dus weer vroeg, om voor de ergste hitte op de plek van bestemming te zijn. Zie je ons nog door de bossen lopen? Aarzel niet je foto's door te sturen naar schapenopdrift@gmail.com.

Foto: Rob Voss

Samira op drift!

Weet je nog dat er zoveel opschudding was bij de kudde? Ma schaap wist niet precies wat er aan de hand was en ging daarom op onderzoek uit.

'Nou kind,' zei ma, 'er staat wat te gebeuren. Daar heb je zowaar een paar herders van andere kuddes en oh jee, oh nee, wat hebben ze nou toch mee genomen?' 

'Wat, mamma, wat?!' riep Samira, 'wat hebben ze meegenomen?' 

'Het is een geweldige grote en met brede hoorns uitgedoste landgeit, Sam. Zo,' zei ma, 'het is een soort familie van ons, maar dan gelukkig wel heel verre familie'. 

'Gelukkig, ma?' 

'Ja kind, de geit is zo'n zenuwlijder, ik ben er niet zo verzot op. Maar deze lijkt mee te vallen. Hij doet redelijk normaal zo te zien. We zullen kijken wat het wordt, vooruit met de geit... eh met de schapen en die geit, we gaan op pad'. 

'Waarheen, mamma,' vroeg Sam. 

'Ik denk dat ik het weet,' zei ma schaap. 'Ik hoorde de herders praten over de tocht der tochten, schapen op drift. Wat het precies is dat weet ik niet maar ik ben dol op avontuur en ik ruik avontuur in de lucht. We zullen zien. We moeten mee en dat lijkt me wel wat'.

Samira op drift?

Het was vroeg in de ochtend en alle schapen lagen nog lekker te herkauwen in de wei. Ook ma schaap en Sam het lam lagen lekker dicht tegen elkaar aan, want in de nacht was het toch wel wat kouder geworden. En lekker tegen mamma aanliggen was toch zooo heerlijk, vond Samira. Ze lagen beide half in dromenland, ma deed af en toe een oog open om de omgeving af te spieden of er niet toch een of ander onraad was, maar alles leek rustig. De vogels begonnen alweer aan de dag en de zon was ook al wat licht aan het geven. Ineens leek alles voorbij. Er stopte een auto en nog één en nog één. Er stopten een heleboel auto’s. Wat stond er nu dan te gebeuren? Allemaal mensen op de vroege morgen bij de kudde. Ma ging maar eens staan en schudde zich lekker uit. De bel rammelde aan haar nek en dat was het sein voor meer schapen om maar eens in de poten te komen en te gaan kijken wat daar nu toch gebeurde. 

'Mamma, wat is er?' blaatte Samira zachtjes. 

'Ik weet het niet, kind,' bromde ma zachtjes terug blaattend, 'maar er is een heleboel aan de hand, lijkt het.

Laten we maar eens rustig afwachten wat er gebeurd, want ik zie dat onze herder er ook bij is en dan zal het wel goed zijn'.

Schapen Op Drift live!

De trektocht is van start gegaan. De herders Chris Grinwis, Philip Vaartjes en Roelof Kuipers zijn net met de kudde van 400 schapen vertrokken van kampeerboerderij De Berghoeve in Epe. Wil je weten hoe het de herders vergaat tijdens de trektocht? De hele tocht is iedere dag tussen 09.30 en 11.30 uur live te volgen op de website van Omroep Gelderland en vrijdag en dinsdag 29 t/m vrijdag 1 juni van 10.00 tot 11.00 uur op TV Gelderland. De ram in de kudde is uitgerust met een gps-tracker. Ook dit is terug te vinden op de website.

Wat eerste beelden van de livestream:

Herder Roelof en verslaggever Maaike kijken hoe de zaken ervoor staan

De eerste meters van de route worden afgelegd

Samira trekt haar jas uit

Op een dag lagen Sam en haar moeder rustig te herkauwen van het gras wat ze in de uren daarvoor gegeten hadden. Ineens was er een drukte van belang. 

'Mamma wat is er aan de hand?' zei Samira, 'wat gebeurd er nu?' 

'Oh,' zei ma schaap, 'we gaan misschien wel een eindje verder trekken naar een nieuw stukje heide of een lekker stukje grasland'. 

Maar nee er waren een heleboel mensen bij en alle schapen werden bij elkaar gezet en moesten stuk voor stuk door een poortje en toen… Toen werden ze op hun billen gezet en roetsj roetsj met een groot soort elektrische schaar werd alle wol van hun lijf geschoren. Sam moest ook door het poortje, maar ze zag of hoorde haar moeder niet meer en toen ze aan het eind was hoorde ze alleen maar bzz bzz van de scheermachine. Dus toen het poortje openging sprong ze gauw naar buiten op zoek naar Ma schaap. Maar waar was mamma? Ze hoorde wel de bel en er liep ook wel iets naar haar toe, maar het was dun en het rook raar. 

'Mamma, mamma,' blaatte Sam, 'waar ben je?' 

'Hier kind vlak voor je,' blaatte ma schaap terug. 'Ik zie er alleen een beetje anders uit, want ze hebben mijn wol afgeschoren'. 

Sam vond het doodeng, maar ging uiteindelijk toch maar kijken of ze een slokje kon drinken bij dat vreemde wezen dat ma schaap leek te zijn en dat lukte en smaakte heerlijk na alle consternatie. Het voelde toch wel naar ma schaap, dus ze moest het haast wel zijn. Sam kon weer met een gerust hart in de wei dartelen.